Uitkijken naar het licht van de morgen

20 maart, vrijdag in de derde week van de Veertigdagentijd.

In de lezing uit het Evangelie volgens Marcus lezen wij vandaag dat Jezus als volgt antwoord op de vraag van de Schriftgeleerde wat het eerste gebod is: ‘Het eerste is: Hoor, Israël! De Heer onze God is de enige Heer. Gij zult de Heer uw God beminnen met geheel uw hart, geheel uw ziel, geheel uw verstand en geheel uw kracht. Het tweede is dit: Gij zult uw naaste beminnen als uzelf. Er is geen ander gebod voornamer dan deze twee’. (Marcus 12, 29-31)

Mooie woorden komen naar ons toe in deze dagen waarin ons hart wellicht bedrukt is, angstig en onzeker over de gezondheid situatie van onszelf en onze naasten. Het land is ziek, de wereld is ziek, alles staat op zijn kop. Daar lijden het meest de oudere en kwetsbare medemensen aan.

Eenzaamheid wordt een nog groter probleem, alles is gesloten, mensen zijn geïsoleerd en worden teruggeworpen op zichzelf. Gelukkig ontstaan veel initiatieven om mensen nabij te zijn, om te helpen, te troosten en te laten zien dat ze niet vergeten zijn.
We kunnen elkaar niet meer ontmoeten in de viering in de kerk, we moeten elkaar geen hand meer geven, er valt veel weg in deze tijd. Ontmoeting moeten wij op een andere nieuwe manier uitvinden met elkaar. Door een kaartje, via een telefoon gesprek een whatsapp sturen of in gedachten en in gebed weten dat we met elkaar in Christus verbonden zijn.
Door het gemis aan de zondagse viering beseffen we nu waarschijnlijk extra hoe belangrijk dit is voor ons als geloofsgemeenschap. En dan klinken de woorden van het dubbelgebod, ‘God liefhebben en je naaste als jezelf’. Daar komt het nu op aan, vanuit de liefde die God voor ons allen heeft, beantwoorden wij die liefde door God lief te hebben in onze naaste.
Deze crisis kan lang duren, het is een beproeving waar we met elkaar beter uit kunnen komen.

Verbonden

We vieren via internet, zijn zo verbonden met elkaar. Ook met Pasen zal het zo zijn. We vieren en bidden thuis verbonden met elkaar om God te eren en lief te hebben en onze naaste als onszelf, onze naaste dichtbij en onze naaste ver weg. Er is echter grote onzekerheid, dit hebben wij nog nooit zo meegemaakt en we weten niet hoe lang dit kan duren.

De nachtwaker vraagt: ‘Hoe lang duurt de nacht nog?’ We leven momenteel in de nacht van de onzekerheid en de angst. Dat is de nacht van mensen in het verpleegtehuis, de nacht van mensen die ziek zijn en van hen die werken in de zorg. Kunnen we de zorg nog wel aan, hoeveel zieken kunnen er nog verpleegd worden op de intensive care?

Er is ook de nacht van mensen in de vluchtelingen kampen, op Lesbos en in Libië, waar mensen vast zitten, met veel te veel in te kleine ruimtes met slechte voorzieningen, er is de nacht van de mensen van de straat, die geen huis hebben om te schuilen, en zo zijn er nog veel meer mensen die de nacht ervaren.

Niet bang zijn

Maar de morgen zal komen! De beproeving zal leiden tot geduld en dat is een beproefde deugd waarmee we onze ziel zuiveren en laten groeien. Geduld geeft meer weerstand.
De waarde van concrete liefde kunnen wij in deze tijd opnieuw en anders ontdekken, de liefde die bevrijdt, door een woord dat wij lezen in de Schrift, door de arme en kwetsbare medemensen die hier een beroep op doen. God zal voor ons zorgen. Laten wij niet bang zijn.

Vanmorgen klonk op veel radiostations ‘You’ll never walk alone’. Kippenvel om dit zo te horen en te weten dat in heel Europa mensen dit horen, weten dat wij verbonden zijn met elkaar op weg zijn als broeders en zusters. Deze verbondenheid genereert zoveel mooie dingen, als wij maar voorbij de angst, in liefde voor elkaar, uitkijken naar het licht van de morgen, naar de Lente die vandaag ook is aangebroken.

Vogels zingen

We zien het om ons heen, in de bloemen die bloeien en de bomen die uitbotten, we
horen het aan de vogels die dwars door de corona angst heen zingen van een nieuwe toekomst, nieuw leven, van een Pasen voor ons allen.
In de veertigdagentijd, de voorbereiding op Pasen, worden wij opgeroepen tot concrete daden van naastenliefde, laten wij daarom bidden:

Trouwe God,
geef ons de wijsheid en de kracht om met elkaar een weg te vinden naar het Licht,
naar de morgen die komen zal.
Help ons niet in onze angst te verdrinken, maar ons hart open te houden voor U God en voor onze naaste, om lief te hebben.

Geef troost en kracht aan de mensen die ziek zijn, die eenzaam zijn, die zich buitengesloten voelen en angstig zijn.

Geef kracht en uithoudingsvermogen aan de mensen die zich inzetten in de zorg voor anderen.
Laat ons delen met elkaar van de producten die we kopen in de supermarkt, bevrijdt ons van de angst tekort te komen.

Geef vrede in onze harten. Maak ons een liefdevol cordon van mensen die als één groep immuniteit opbouwen om de kwetsbaren onder ons te beschermen. Help ons daarbij God,
dat vragen wij in naam van uw Zoon, onze Heer en Broeder, Jezus de Christus, amen.

Ronald Dashorst